Pałac Buckingham
- Trzymaj. - Dzięki!
Proszę wsiadać!
POCZTA KRÓLEWSKA
Tylne wejście
- Dzień dobry. - Dziś specjalna przesyłka.
O, rety!
Co tam masz?
Chciałaby pani wiedzieć, co?
Właśnie przyszły, lordzie.
- Jeden jest z Pałacu Buckingham. - Na Boga.
Trzeba pieniędzy, by zaaklimatyzować nowe świnie.
Musimy oszczędzać, póki nie będzie zysków.
I trzeba naprawić dach.
To nie obniży nam kosztów.
Co się stało?
Król i królowa złożą nam wizytę.
Co? W czasie objazdu Yorkshire?
Tak. Zostaną jedną noc.
Jeden nocleg w Downton, a później pojadą do Harewood na bal.
A kiedy tu będą, w wiosce odbędzie się parada Huzarów z Yorkshire.
- Czy jest szansa, że Henry wróci? - Nie sądzę.
Wyślę telegram.
Ale w Chicago są targi motoryzacyjne, których nie może opuścić.
Nie widać po tobie entuzjamu, Tom.
- Czy to powrót irlandzkiego patrioty? - Wiem, że moje poglądy cię bawią.
Pewnie sprawdzą, czy pani Patmore nie jest rosyjskim szpiegiem.
Powiesz im na dole, Barrow? Poinformuję lady Grantham.
Tak, proszę pana.
Królewski lunch, parada i obiad?
Muszę usiąść.
- A pan Branson? - A co z nim nie tak?
- Jest republikaninem, prawda? - Gdyby wpadł pan Carson,
nie wspominajcie o tym.
Pan Branson ma rację. Też nie lubię królów.
- Chyba jestem republikanką. - Czy Anglicy mogą nimi być?
Dwa tygodnie na przygotowania? Ojej.
- To wielki zaszczyt. - Zgadza się.
Jedno jest pewne: wciąż będziemy się przebierać.
Dobrze się składa, bo zrobiłam ogromne zakupy.
Pani Handley-Seymour szyje mi suknię balową,
- więc ją pospieszę. - Niech przyśle ją tutaj.
- A co poza tym? - Cóż.
Dzisiaj lunch dla 30 osób, zbieramy datki na łodzie ratunkowe.
Czy to jutro?
- Na coś zbieramy, w każdym razie. - Czyli jak zwykle.
Do zobaczenia, kochanie.
Wiesz, że mogę przynosić tyle warzyw, ile potrzebujemy.
Lubię mieć zajęcie.
- Jak przyjęli wieści w Downton? - Daisy śpiewa Marsyliankę.
A więc bez niespodzianek.
O co chodzi? Myślałam, że się ucieszysz.
Cieszę się.
Ta wizyta to wielki zaszczyt.
Ale do Downton przyjeżdżają członkowie rodziny królewskiej,
którzy odwiedzali najwspanialsze rezydencje tego kraju.
Blenheim, Chatsworth, Arundel.
Czy pan Barrow wie, czego się podejmuje?
A jakie to ma znaczenie dla ciebie? Nie stoisz już za sterami.
Chodź na lunch, bo muszę wracać.
Proszę bardzo.
Doskonale. Dziękuję.
Lady Bagshaw, Wasza Wysokość.
Dobrze.
Przejdziemy do Pokoju 1844, jak tylko tu dotrą.
Usiądź, proszę.
Właśnie otrzymałam plan objazdu Yorkshire.
Tak. Wszystko już potwierdzone. Myślę, że będzie udany.
Nie wiedziałam, że zatrzymamy się w Downton Abbey.
Tylko na jedną noc. Będzie parada i obiad,
a potem jedziemy do księżniczki Mary w Harewood.
Czy mogłabym pojechać prosto do Harewood?
Lord Grantham to mój kuzyn, a nasze rodziny...
popadły w konflikt.
Albo tak by się stało, gdybym się tam zjawiła.
A co byłoby przyczyną kłótni?
Matka lorda uważa, że jej syn powinien być moim spadkobiercą.
Ciężko odmówić lady Grantham, dobrze o tym wiem.
Dokładnie.
Ale muszą zostać uprzedzeni, jeśli mają się zawieść.
Chciałabym wiedzieć, czy wolą proste czy wyszukane jedzenie.
Nie wyobrażam sobie, żeby chcieli proste. Czy tacy ludzie nie lubią sosów, kremów,
frappe i wszystkiego w śmietanie?
Chodzi o króla Anglii! Jest tylko jeden na całym świecie.
„Tacy ludzie”, doprawdy!
Proszę na razie nie planować. Póki nie wiemy, jakie są oczekiwania.
Wiem, czego ode mnie oczekują... jedzenia. Ty też, Daisy.
Mniej filozofowania, więcej ciężkiej pracy.
- Czy deser jest gotowy? - Tak.
Daisy, wyjmij suflety z piekarnika, muszę znaleźć okulary.
- Ten kraj potrzebuje rewolucji. - Powinnaś kandydować do Parlamentu.
Czemu nie? Lady Astor tak zrobiła.
Więc pomoc kuchenna z Yorkshire na pewno pójdzie w jej ślady.
- Nie rezygnuj ze swoich marzeń. - A ty je masz, Andy?
- Chyba cię nie obraziłem? - Czemu tak mówisz?
Bo nie wspominasz już o ślubie.
Pobierzemy się, kiedy będziemy gotowi.
Ale ja jestem gotów.
Zanieś je, zanim opadną.
- Maud Bagshaw przyjeżdża do Downton? - Tak,
- jako dama dworu królowej. - O, mój Boże.
- Skąd to zaskoczenie? Kim ona jest? - To kuzynka twojego ojca.
- Później to omówimy. - Nie wywołuj niezręcznych sytuacji.
- Jak idą przygotowania? - Mary ma je pod kontrolą.
Ledwie. Jest tyle pracy.
Kim byli ci mężczyźni, którzy coś mierzyli?
Budują podest dla królowej na paradę.
- Ekscytujące. - Raczej strata pieniędzy.
Zaczyna się.
Czy nie po to istnieje monarchia?
Żeby uprzyjemnić życie ludu dostojnością i splendorem?
Cytując Tennysona:
„Łaskawe serce znaczy więcej niż korona, A prosta wiara niż pradawna krew”.
Czy wystarczy ci frazesów do końca tej wizyty?
Jeśli nie, to pożyczę kilka od ciebie.
Dziękuję, Barrow.
Miałeś powiedzieć nam o lady Bagshaw. Jest bardzo daleką kuzynką?
Nie. Jej ojciem był moim ciotecznym dziadkiem.
- To czemu o niej nie słyszałam? - Bo odcięła się od rodziny.
Znasz powód?
Być może.
Myślę, że chce pozbawić twojego ojca należnej mu schedy.
Nie ma dzieci. Wasz ojciec to jej najbliższy krewny.
Nie będziesz jej prześladować.
Coś knujesz. Widzę w twoim oku makiaweliczny błysk.
Machiavelli jest często niedoceniany.
Miał wiele zalet.
Tak samo Kaligula, ale nie wszystkie ujmujące.
Co ci chodzi po głowie, babciu?
Maud powinna zobaczyć w twoim ojcu syna, którego nigdy nie miała.
I będzie matką, której nigdy nie miałem?
Sarkazm jest najpodlejszą formą humoru.
Dzień dobry.
Co pan robi tak późno poza domem, panie Molesley?
- Czy to prawda? - Czy co jest prawdą?
Pan Bakewell mówił, że uprzedzała go pani o wizycie królewskiej.
Teraz wiem, komu nie powierzać tajemnic.
- Że spotka nas taki zaszczyt! - Pan również? Jestem rozczarowana.
Proszę nie zwracać uwagi.
Myśli pan, że mógłbym znów włożyć swój uniform?
- Szkoła wyrazi zgodę? - Na to dostałbym czas wolny.
- Zaczekajmy, aż dostaniemy wytyczne. - Jak pan myśli, panie Barrow?
Pozwoli mi pan usługiwać królowi i królowej?
- Cóż... - Czas na nas.
Dobranoc, panie Molesley.
Mam pójść po Johnny'ego, czy ty to zrobisz?
Ja pójdę.
Co za wydarzenie.
- Dziękuję. - Wszyscy zwariowali.
Zamieszanie z powodu ludzi, których nawet nie znamy.
Chciałam ci coś powiedzieć.
Mam kilka pomysłów, co podać na twoim ślubie.
Proszę nie mówić o moim ślubie.
Zostało tylko kilka dni, więc rozmawiałam z lady Grantham
i zgodziła się, że zawiesimy nasze normalne zasady.
Nie będziemy sprzątać pokojów, jeśli korzysta z nich ktoś z rodziny,
ale poza tym, inne ograniczenia zostaną zniesione.
Należy dopilnować każdego szczegółu, choćby najdrobniejszego.
Do czwartku każda powierzchnia w tym domu ma błyszczeć.
Rany.
Mogę prosić o uwagę?
Dziś o czwartej po południu kamerdyner Ich Królewskich Mości,
pan Wilson, przyjedzie z Raby Castle z pokojówką i lokajem.
- Przekazać nam wytyczne? - Mamy usługiwać królewskim służącym?
Właśnie to nam wyjaśnią.
Nie będę usługiwać żadnym lokajom ani pokojówkom.
Wysłuchajmy, co mają do powiedzenia, zanim się zdenerwujemy.
Prędko, wracajmy do pracy.
Panie Branson.
Mogę jakoś pomóc?
Właściwie to przyszedłem do pana.
- Jak mogę pomóc, panie... ? - Chetwode. Major Chetwode.
- Pan Branson, zięć lorda Granthama? - Zgadza się.
W gazetach pisali, że król i królowa zatrzymają się w Downton,
- podczas objazdu w Yorkshire. - Skoro tak piszą.
To wielki zaszczyt.
Chociaż, jako Irlandczyk, może pan mieć inne zdanie.
- Wiem, kiedy schlebia się moim teściom. - I ma się odbyć wojskowa parada.
Co pan na to?
Jak to „co ja na to”?
Nie mówił pan, czy popiera monarchię.
Popieram lorda Granthama.
Bardzo zgrabnie.
Do zobaczenia, panie Branson.
Barrow. Mówili, że tu jesteś.
Na Boga! Widzę, że kiedy trzeba, potrafimy się postarać.
Są wyczyszczone?
Wszystkie zostały mniej więcej doczyszczone.
Ale jeszcze nie na wysoki połysk.
Dlaczego nie?
Czekałem na królewskiego kamerdynera.
Chciałem go zapytać, czego powinniśmy używać.
Naprawdę?
Nie możemy zadecydować, jak nakryjemy do stołu?
Dzwonek do drzwi wejściowych, panie Barrow.
Idź, proszę.
Dzień dobry, panie Wilson. Witam w Downton Abbey.
Tędy.
Królewski kamerdyner jest bardzo onieśmielający.
Barrow wyglądał jak królik, który spotkał kobrę.
- Powinnam do nich zejść? - Wiedzą, co robią.
Na pewno? Są okropnie spóźnieni.
Nie możemy wywabić plamy z dywanu w Błękitnym Pokoju.
Brakuje krzeseł na paradę. I nawet nie wybraliśmy lokajów.
Naleję sobie herbaty, skoro nikt nie podaje.
To miłe. Księżniczka Mary zaprasza nas jutro na herbatę do Harewood.
Mam tyle do zrobienia.
Ciekawe, czy to oznacza, że młoda para przejęła główny dom.
Raczej nie są „młodą parą”. Przynajmniej on nie jest.
Zawsze wydawała mi się nieśmiała.
Nieśmiała księżniczka? Czy to nie oksymoron?
- W każdym razie, pójdziemy. - Dobrze.
Wrócę do Raby Castle, a później przyjadę do Downton
przed Ich Królewskimi Mościami w czwartek.
Ale lokaj Jego Wysokości, pan Ellis, i pokojówka Jej Wysokości,
panna Lawton, zostaną tutaj, jeśli to możliwe. Albo w wiosce.
- Nie, znajdziemy dla nich pokoje. - A monsieur Courbet, kucharz...
Jak to „pan Courbet, kucharz”?
Zgadza się. Bylibyśmy wdzięczni za przygotowanie kuchni.
Co powinnam zamówić?
- Nic. Przywiezie wszystko ze sobą. - I nie będziemy niczego gotować?
Będziecie gotować dla służących.
Monsieur Courbet nie będzie miał na to czasu.
Coś takiego! Już nie mogę się doczekać.
Proszę się uspokoić. Jeśli tak to się odbywa...
Pani Webb i czterech lokajów przyjadą z monsieur Courbetem dzień wcześniej.
Kim jest ta... pani Webb?
Ochmistrzynią.
Przywiezie ze sobą dwie pokojówki.
- Ochmistrzynią? - Na czas pobytu pary królewskiej.
- A pokojówki? - Będą ścielić łóżka, sprzątać łazienki,
tego typu prace.
Rozumiem.
Więc ja i moje pokojówki nie będziemy zaangażowane w przygotowania?
Czyli podczas wizyty pan będzie kamerdynerem i...
Przepraszam. Nie jestem kamerdynerem. Jestem Królewskim Paziem Zaplecza.
- Więc nasi ludzie nie mają co robić. - Na pewno mogą się przydać.
A co będą jeść i jak się ubierać w Raby Castle,
skoro ich kucharz, lokaj i główna pokojówka będą tutaj?
Mamy wszystkich podwójnych. Główny lokaj i pokojówka
przyjadą przed parą królewską,
której będą towarzyszyć koniuszy, dama dworu,
dwóch detektywów i dwóch szoferów.
Drugi kucharz pojedzie z Raby do Harewood.
Czterech lokajów pojedzie z nim, a pozostali czterej przyjadą tu.
Dla wszystkich jasne?
Nie możesz krytykować lady Bagshaw w obecności królowej.
Próbuję zapobiec zbrodni.
- Kto twierdzi, że to zbrodnia? - Ja.
- I jesteś ekspertką w tej sprawie? - W każdej sprawie.
Musisz się domyślać, czemu nie chce Roberta na spadkobiercę.
Nie mam pojęcia.
Jest jej najbliższym krewnym.
Brompton należy do rodziny od trzech stuleci.
Ale komu chce je oddać?
Na cele dobroczynne? Schronisko dla psów?
Myślałam, że rodzina ma dosyć zmartwień.
Nie o to chodzi.
No dobrze. Musimy odkryć przyczyny.
A jakie one mogą być?
Tego zamierzam się dowiedzieć.
- Carson. - Pani.
Proszę wejść.
To zaszczyt.
Nie chcę sprawiać problemów, ale potrzebuję twojej pomocy.
- Barrow sobie nie radzi. - Słucham?
Nie chce wyczyścić sreber. Lub nie pozwala tego zrobić Andrew.
- Co takiego? - Mówi, że Paź...
jak mu tam, wybierze, których będziemy używać.
Zachowuje się, jakby był w jakimś transie.
Pomożesz mi?
To mnie przytłacza.
Przyjdę rano, proszę pani. Proszę się nie martwić.
Jesteś niezastąpiony, Carson.
Nie musisz mnie odprowadzać.
Nigdy nie potrafiłeś niczego jej odmówić.
A pan Barrow?
- Pan Barrow nie ma nic do powiedzenia. - Ale obawiam się, że coś powie.
Jemy kolację po obiedzie na górze, więc ma pan pełno czasu.
Dzięki.
Jak to działa z dwoma lokajami?
Ja przygotowuję stroje Jego Wysokości do Downton.
A kiedy przyjeżdża pan Miller, stroje do Harewood.
Później jadę do Londynu i przygotowuję wszystko na powrót.
- Wszystko się zazębia. - Więc to pan Miller ubiera króla?
Chyba, że jest chory. Wtedy to moje zadanie.
Często choruje?
Nie.
To nonsens.
Wymuszają, żądają, a teraz będziemy nikim we własnym domu.
Jestem rozczarowana, nie będę zaprzeczać.
Woda jest letnia. Czy wszyscy się kąpali?
Skąd mam wiedzieć?
Panie Barrow, nie powinien pan porozmawiać z lordem?
Na jaki temat?
To nie w porządku, żeby nas tak upokarzano.
A co miałby z tym zrobić?
Czy zawsze tak traktuje się służbę? Czemu przywożą tyle służby?
Może dlatego, że jeżdżą po całym hrabstwie i chcą, żeby było tak jak trzeba.
Nie jesteśmy piłkami i nie zasługujemy, żeby nas kopano.
Ale co powiemy Barrowowi? Przecież nie zrobił nic złego.
- W ogóle nic nie zrobił. - Ale to wydaje się niesprawiedliwe.
Aha. Czyli to już.
Posłałem po pana Barrowa, żeby do nas dołączył.
Wzywał mnie pan?
Pan Carson! Co pana sprowadza?
Chodzi o to...
Carson przenosi się tu na czas królewskiej wizyty.
Co?
Wraca tu pan jako kamerdyner, kiedy to ja nim jestem?
Zgadza się, to znaczy...
Mogę zapytać, kiedy powstał ten plan?
Nie powiedziałbym, że to było zaplanowane.
Bo nie rozumiem, w jakiej mnie to stawia pozycji.
Możesz być jakby...
Za pana pozwoleniem, nie chcę być nikim „jakby”.
Ustąpię z mojego stanowiska na czas wizyty, skoro muszę,
i wrócę do obowiązków, kiedy para królewska wyjedzie,
- jeśli pan sobie życzy. - Proszę, nie...
A przy okazji, bojler się zepsuł i nie ma ciepłej wody.
- Boże, jeszcze tego nam brakowało. - Słuchaj, Barrow...
Proszę się nie martwić. Hydraulik szybko go naprawi,
a wieczorem i rano zaniesiemy dzbany do sypialni.
To nie może być trudne. Robiliśmy tak przez 300 lat.
Dziękuję, Carson.
Świetnie poszło.
Zwolnisz go?
Nie. Tak się składa, że zainteresował mnie.
Nie sądziłem, że ma zasady.
Muszę mu powiedzieć, że zamawiamy tylko dla służby.
Niepotrzebnie zrobiłam mu nadzieję.
O wilku mowa.
Proszę. Właśnie mówiłem, że będzie pani chciała złożyć zamówienie.
- Naprawdę? - Cała wioska nie mówi o niczym innym!
- Oczywiście. - Wiem, że to śmiałe,
ale zrobiłem listę składników wszystkich pani ulubionych dań.
Po tylu latach dobrze je znam,
ale niektóre rzeczy trzeba będzie sprowadzić, więc należy się pospieszyć.
Doceniam pana starania, panie Bakewell.
Przyznam, że pękam z dumy.
Nakarmię króla-cesarza produktami z mojego sklepu.
Gdyby mój ojciec jeszcze żył.
Byłby ze mnie taki dumny.
I tak byłby z pana dumny.
Nie w tym stopniu.
To jest najważniejszy moment mojej kariery.
Właściwie to najważniejszy moment mojego życia.
Wszyscy mi zazdroszczą.
Zaznaczyłem te produkty,
- które, jak sądzę, pani wybierze. - Ale...
Lunch będzie pewnie dla około tuzina osób? A obiad większy, rzecz jasna.
30 osób lub coś koło tego? Proszę mnie poprawić.
- Widzi pan... - Ma pan rację.
Ale uprzedzimy, jeśli coś się zmieni. Pavlova nie jest praktyczna.
Bezpieczniejsza byłaby charlotte russe. Większość pracy można wykonać wcześniej.
A ja będę podawał! Wyobraź sobie!
Tańczyłem z mężczyzną Który tańczył z dziewczyną
Która tańczyła z księciem Walii Jestem podekscytowany
- Proszę przestać. - Zaczynam szaleć
Wszyscy moi dostawcy są bardzo podekscytowani.
Nie jestem nawet w stanie wystarczająco pani podziękować.
Choćbym dziękował, aż skończę 100 lat.
Czuję się, jakbym skłamała.
Powinnam tam wrócić.
I zostać podkuchenną w oczach mieszkańców wioski?
A także zrujnować najlepszy rok pana Bakewella? Nie zrobi pani tego.
Żadnej pokojówki, lokaja, nawet żadnej niani.
Mamy 1927 rok. Jesteśmy nowocześni.
Niania zajmie się Marigold.
A Anna zajmie się tobą.
Naprawdę? Zezwalasz na to?
Oczywiście.
Jak za dawnych czasów. Babcia tu jest, a także Isobel,
a po południu składamy wizytę księżniczce Mary.
- Czy dotarła moja nowa suknia balowa? - Jeszcze nie, ale przyjdzie.
Cześć, Mary.
Co słychać?
- Od dawna pani pracuje dla Jej Wysokości? - Sześć lat.
To ciekawe. Pewnie jest pani świetną krawcową.
Nie było skarg.
Uczyłam się u madame Lucile.
Jej Królewska Mość chciała profesjonalną krawcową.
I znaleźli panią?
Znaleźli mnie dzięki mojej reputacji.
Chodźcie, jest prawie 15:00. Musimy się przygotować.
- Czy księżniczka będzie na paradzie? - Obydwoje będą.
Księżniczka Mary zawsze wydawała mi się smutna.
Cóż, jest członkinią rodziny królewskiej. One nie powinny się szeroko uśmiechać.
- Ale nie muszą wyglądać na nieszczęśliwe. - Według mnie jest pełna godności.
I czy wszystko nie stało się jasne?
Dobrze cię tu widzieć, Carson. Co cię skłoniło do powrotu?
Poczucie, że muszę być tam, gdzie najbardziej się przydam.
Każdy z nas powinien sobie wziąć te słowa do serca.
Jej Królewska Wysokość jest w Żółtym Pokoju.
Markiza Hexham, hrabina Grantham, lady Mary Talbot.
Wasza Wysokość.
Usiądź, proszę, lady Grantham.
Pewnie panuje u was zamęt przez wizytę moich rodziców. Współczuję.
Pani na pewno to rozumie.
Tylko niczego nie malujcie.
- Nie cierpią zapachu świeżej farby. - Mam nadzieję, że nie jest za późno.
Mieszka tu pani teraz?
Nie, wciąż mieszkamy w Goldsborough.
Ale lord Harewood choruje,
więc przyjechaliśmy dopilnować wizyty i balu.
Dzień dobry.
- Moje skarby! Co słychać? - Dzień dobry, mamo.
- Mieliście przyjemny dzień? - Byliśmy na spacerze.
Bardzo długim spacerze. Było świetnie.
- Tak? - To twój szczęśliwy dzień.
Jestem nowym hydraulikiem, Tony Sellick.
A, tak. Dobrze. Lepiej pokażę, gdzie jest bojler.
Dokąd to?
To jest pan Sellick, hydraulik. Zaprowadzę go do bojlera.
- Ja to zrobię. - Nie trzeba.
Tylko powiedz pani Patmore, gdzie jestem.
Proszę zabrać chłopców w czwartek.
Doskonale.
Co tu robią dzieci?
Właśnie wróciliśmy i chciały...
- Nie wolno im tu wchodzić przed szóstą. - Wiem, ale...
Zabierz je. I nie przyprowadzaj wieczorem.
Dobrze, proszę pana.
- Ale one tylko... - Dziękuję, nianiu.
- Proszę, nianiu. - Nie, wrócimy po nie później.
Pamiętasz lady Grantham i jej córki?
Lady Grantham.
Proszą, żebyśmy zabrali chłopców na paradę.
Nie. Tylko sprawią problemy.
Miałyśmy nadzieję, że zostaniecie tego wieczora na kolację.
Obawiam się, że nie.
Opuszczę już was.
- Proszę się brać do pracy. Ja już pójdę. - Nawet nie życzy mi pani powodzenia?
Nie wygląda na to, żebym musiała go panu życzyć.
- Ja ani ktokolwiek inny. - Nie wiesz, czego potrzebuję.
I nie zamierzam tego sprawdzać.
- Czy powinniśmy znowu ściąć trawę? - Zrobią to jutro rano.
Dzień dobry, panie Branson.
Widzę, że szykuje się pan na przybycie Ich Wysokości.
Zgadza się. Lord Hexham. Przedstawiam majora Chetwode'a.
- Przyjechał pan na paradę? - Tak. Zatrzymałem się w pubie.
- Panie? - Przepraszam.
Jest tu pan, żeby mnie pilnować?
Miałem nadzieję, że zostanie pan moim przewodnikiem.
Drinka?
Przyjdę za chwilę.
Brawo.
Kto to jest?
Nie wiem. Może wojskowy.
Albo urzędnik.
Ale napiję się z nim i spróbuję uspokoić.
Czego chce?
Może upewnić się, że jestem innym człowiekiem.
- A pani? Wszystko gotowe? - Nie. I serce mi wali.
A przy okazji, widziałaś srebrną szkatułkę ze stołu przy kominku w salonie?
Babcia trzymała w niej karty do gry.
Wiem, o którą chodzi. Zginęła?
Tak. Zniknął też kupidynek z gzymsu kominka.
Pewnie zabrano je do czyszczenia.
- Właśnie do pani szłam. - Nie trzeba.
To wszystko?
Chyba tak.
Dasz radę z dzbanem i misą?
- Nie, nie. Poradzę sobie. - Co z bojlerem?
Na pewno wkrótce go naprawią.
Bertie spędził trochę czasu z Tomem.
Chyba nie sądzisz, że Tom... spróbowałby czegoś?
Czemu tak mówisz?
Bertie mówi, że jakiś wojskowy ma na niego oko.
Tom lubi szokować i tyle.
Nigdy nie zdradziłby tej rodziny.
Schodzimy?
Tak, chodźmy.
Mówię: „Proszę posłuchać, jest tu taka, która potrzebuje dokręcenia”.
Proszę uważać. Daisy zaraz zacznie się rumienić.
Trzeba by czegoś więcej. A teraz proszę się napić.
- Zasłużył. Jest bardzo późno. - Muszę to skończyć.
I nie przeszkadzają mi nadgodziny. Chcę wyrobić sobie markę.
Nie da się tego zrobić pracując od 9 do 17.
Te dzbany z wodą prawie mnie wykończyły. Jak dawaliśmy kiedyś radę?
- Może ludzie byli twardsi. - Może oczekiwali mniej od życia.
- Ja oczekuję bardzo dużo. - Ja też. I zamierzam to osiągnąć.
Jeszcze tu jesteś?
Pan Sellick ciężko dla nas pracuje od wielu godzin, Andy.
W takim razie już czas, żeby wracał do domu.
- Czy dania wytrawne są gotowe? - Weź to.
Ma rację.
Nowa pompa powinna dotrzeć o 9.
- Będę na czas. - My też.
Na razie!
Dzwoniła mama. Jest w Londynie. Zatrzymała się u Rosamund.
Niemożliwe. Była tu na lunchu. Nic nie mówiła.
Pojechała dziś po południu. Wróci jutro. Zaprosiłam ją na herbatę.
Musisz ją przekonać, żeby zostawiła Maud Bagshaw w spokoju.
Nie wierzę, że wszczęłaby kłótnię w obecności króla.
Ciekawe, czy przyjedzie wcześniej.
- Jesteś podekscytowana? - Trochę tak. A ty?
- Czy byłoby prostacko powiedzieć, że tak? - Nie Amerykance.
- Zaczynamy, panie Carson. - Zostaw to mnie.
Jestem monsieur Courbet.
A to pani Webb, ochmistrzyni.
Proszę iść dalej tą ścieżką, a trafi pan na dziedziniec kuchni.
Mówiłem, że jestem monsieur Courbet, szef kuchni Ich Królewskich Mości.
Brawo, Charlie. Zawsze zaczynaj tak, jak chciałbyś kontynuować.
Tędy, panowie.
- Panno Lawton? - Zwiedzałam.
To piękny dom.
Widziała pani wiele okazalszych.
Po nie przyszłam. Ale nie powinno nas tu być.
Przygotuj się do walki z barbarzyńcami.
Ty. Gdzie mogę to położyć?
Nie kuś mnie.
Zrobiłyśmy miejsce w spiżarni. I w tym kredensie.
Wiele hałasu o nic!
Gdzie jest nasze zamówienie od Bakewella?
Za mną.
Jak to zrobiłaś?
- Ogrodnik pomógł mi wszystko wnieść. - Więc nikt nie widział.
Mogłabyś je sprzedać i oddać pieniądze panu Bakewellowi.
Nie martw się. Stopniowo zjedzą wszystko po wizycie.
Powiedziałem: pokrój w paski!
Gotowe, pani Patmore.
- Nowa pompa zainstalowana. - Brawa dla zwycięzcy!
Powinieneś powiedzieć o tym pani Hughes. Albo panu Carsonowi. Nie im.
Nie szkodzi, panie Sellick. Przekażemy wieści. Dzięki.
Ale nie potrzebuję pani pomocy, pani Hughes.
Chcę tylko wiedzieć, gdzie będą spać Ich Królewskie Mości,
- żeby panna Stinson przygotowała pokoje. - Zaprowadzę panią.
Bo bez mojej pomocy nie znajdzie ich pani.
Czy zawsze tak jest?
Królewska wizyta jest jak łabędź na jeziorze.
Wdzięk i spokój na powierzchni, szaleństwo i zamęt pod spodem.
Chciałbym wyjechać.
Jutro, kiedy przyjedzie pan Miller, mam wolny wieczór.
Może pojedzie pan ze mną do Yorku?
- Poszlibyśmy na drinka. - Powinieneś pojechać.
Więc postanowione. Przyjdę, gdy mnie zwolnią.
- Możemy pożyczyć samochód. - Pani Webb, jestem tu ochmistrzynią.
Nie jest nią pani, jak długo przebywa tu Jego Wysokość.
Ale jeszcze go nie ma, prawda?
To jak mieszkanie w fabryce.
Przypomina mi, kiedy to był dom dla rekonwalescentów w czasie wojny.
Podobało mi się, chociaż mówiąc to, zawsze mam poczucie winy.
- Gdzie jest Tom? - Tata jest w wiosce.
Znowu? Co kombinuje?
Widziałam go, wjeżdżając, miał srogą minę.
- Mam nadzieję, że nie konstruuje bomby. - Żarty często zawierają ziarno prawdy.
- Wydaje nam się, że ma go na oku wywiad. - Bzdury. Mamo, jak było w Londynie?
- W porządku. - Co tam robiłaś?
Różne rzeczy.
- Ale nie cierpisz Londynu. - Kto ci tak powiedział?
O której mam się stawić jutro?
Najpóźniej w południe. Przyjeżdżają o 12:30.
Ale musisz obiecać, że nie zaatakujesz Maud Bagshaw.
Nie mogę jej ignorować. Jest moją kuzynką.
Powitaj ją jak kuzynkę i na tym poprzestań.
Zastanowię się.
Nawet gdyby zostawiła wszystko komuś obcemu, co możemy zrobić?
Podważyć testament.
- Na jakiej podstawie? - Że była pod presją.
Skąd mogłabyś to wiedzieć? I jakbyś to udowodniła?
Znaleźlibyśmy sprzyjającego nam sędziego.
- Sprzyjającego czy skorumpowanego? - Cokolwiek odniesie skutek.
- Zostajesz na obiad? Będzie bufet. - Nie jestem ubrana.
My też się nie przebieramy. Wystarczy, że zdejmiesz kapelusz.
Mówisz to tak, jakby to było łatwe.
Gdzie jest nóż do papieru, srebrny ze znakiem mojego oddziału?
Podobno nie będą nam pomagać dziś wieczorem.
Nawet nie kiwną palcem.
W końcu moje jedzenie nadaje się tylko dla służby.
Przynajmniej twój bohater przywrócił ciepłą wodę.
- Nie jest moim bohaterem. - To czemu go tak nazwałaś?
Tylko żartowała.
- Czemu to miałoby być śmieszne? - Andy, daj spokój.
Ale to jest klitka.
Proszę nie mieć pretensji do mnie. Mój pokój jest miniaturowy.
- Panowie, proszę. - Z drogi!
Wezmę kąpiel i wtedy podejmę decyzję.
Może pójdę do hotelu.
- Gdzie możemy jeść? Gdzieś osobno? - A czemu nie w naszej sali?
Nigdy nie jemy z resztą służby.
- Przepraszam. - Woda jest zimna. To skandal.
Nie możemy tu zostać, jeśli nie ma ciepłej wody. Zwariowaliście?
Ale dziś naprawiono bojler. Godzinę temu była gorąca.
Teraz jest zimna!
Proszę mi przypomnieć, po co pan tu jest?
Żeby dopilnować wszystkiego, czego ja bym nie potrafił?
Panie Barrow, pomoże pan?
Nie jestem teraz na służbie, panie Carson, pan jest.
Przepraszam.
O co chodzi?
Skoro jest pan w moim pokoju, przy moim biurku,
- to ja powinienem spytać, czego pan chce. - Od pana niczego.
Przypomnę tylko, że zarządzałem Downton przez wiele lat.
Jest pan emerytowanym służącym z prowincjonalnej rezydencji,
pracującym dla przeciętnej rodziny. Pańska kariera mnie nie obchodzi.
A teraz przepraszam.
To co mam robić?
Proszę znaleźć dobrą książkę i czytać, dopóki nie wyjedziemy.
Proszę przyjść i coś zobaczyć.
- Jest uszkodzony. - Naprawi go pan na czas?
Tak. Ale powinno się im powiedzieć, że ktoś chciał zaszkodzić tej wizycie.
- Czy suknia przyszła? - Jeszcze nie.
To co ja włożę?
- Carson, o co chodzi? - Składane krzesła...
Dostarczono bardzo dużo krzeseł.
Są przy tylnym wejściu. Anna prosiła, by od razu powiedzieć.
Ma rację. To na paradę.
Ustawimy je dziś wieczorem. Jutro nie będzie czasu.
Od 9 rano będą przybywać mieszkańcy wioski.
- Nie jestem pewien, czy los nam sprzyja. - Biedna Mary.
Czy pozwoliliśmy jej wziąć zbyt dużo na siebie?
- Masz rację. Pomóżmy jej. - Nie możecie wyjść na ulewę.
Oczywiście, że możemy.
Dobranoc, mamo. Módl się za nas, głównie w intencji lepszej pogody.
Szepnę słówko.
Biedna Mary i tak udźwignęłaby wszystko.
Ciekawe, po kim to odziedziczyła.
Jestem zawsze zaskoczona, kiedy mnie chwalisz.
A ja, że w taki sposób tak to rozumiesz.
Jeszcze tylko burzy nam brakowało.
Poradzimy sobie. Pan Molesley pomoże, a Andy poszedł po ciężarówkę.
Ale pan Bates nie może pomóc. A pan Barrow zniknął.
U mnie tak samo. Lord Hexham szuka pana Bransona.
- Musimy poradzić sobie bez nich. - Chyba pani nie wyjdzie?
A skąd będą wiedzieć, co mają zrobić?
- Przyniosę płaszcze. - Nie musisz wychodzić.
Oczywiście, że tak. Tylko powiem panu Batesowi, dokąd poszłam.
Jesteś dla mnie dobrą przyjaciółką.
Mam nadzieję, że jesteśmy dla siebie nawzajem dobrymi przyjaciółkami.
Ten powinien być ostatni.
- Proszę go podać, panie Molesley. - Rzucisz nam linę?
- Proszę mocno przywiązać. - Proszę. Gotowe.
Tato, Dickie, dziękuję za pomoc. Ale jesteście pewni?
- Będziecie przemoczeni i brudni. - A co to dla nas? Jesteśmy myśliwymi.
Ty nie musisz, kochanie.
- Damy radę bez ciebie. - Oczywiście, że jadę.
- Ruszamy. - Rozchmurz się, Molesley.
Mieszkańcy i goście będą stać po obu stronach podium.
- A z przodu będą miejsca dla rodziny. - Dołączę tam do pana.
Dobrze.
Spotkamy się na głównej ulicy, jak planowaliśmy.
Proszę nikogo nie zabierać. Przyjść samemu.
To absurdalne. Dużo hałasu o nic.
Co?
Myślałem, że jest tu pan pilnować, bym nie zrobił jakiegoś głupstwa.
- To znaczy? - Sam nie wiem.
Że nie będę rzucać jajkami, machać transparentem czy krzyczeć.
- A będzie pan? - Nie.
Ale zaczynam się zastanawiać nad panem.
Nie rzucam jajkami.
- Jeszcze jednego? - Tak.
- Jeszcze raz to samo. - Robi się.
Przyniesiemy specjalne krzesło dla królowej po śniadaniu, kiedy,
- miejmy nadzieję, przestanie padać. - Sam je zaniosę!
- A król? - Będzie na koniu.
- A jeśli wciąż będzie padało? - Bóg do tego nie dopuści.
Czy to Tom?
Cały wieczór był w pubie?
Wstał nowy dzień
i pogoda udowadnia ponad wszelką wątpliwość, że Bóg jest monarchistą.
Kto mógłby w to wątpić?
Nadjeżdżają.
Panie Molesley?
W porządku. Muszę złapać oddech.
Wasze Królewskie Mości, witam w Downton Abbey.
Cieszy nas, że tu jesteśmy, lady Grantham. Grantham.
Wasza Wysokość pamięta matkę lorda Granthama.
Dzień dobry, lady Grantham.
Mogę pomóc?
Ktoś będzie musiał, bo mogę nigdy nie powstać.
Dziękuję.
Moja córka, lady Mary Talbot. Markiz i markiza Hexham.
Pan Tom Branson.
Lord i lady Merton.
- Dziękuję, lordzie Grantham. - Nie ma za co. To wielki zaszczyt.
Na pewno wam wiadomo, że księżniczka Mary i lord Lascelles
- dołączą do nas na lunch i paradę. - Obydwoje?
O ile mi wiadomo.
Co za ulga.
- Proszę zapomnieć, że to powiedziałam. - Co takiego, Wasza Wysokość?
- Kuzynko Maud. - Violet.
Ucałujemy się?
Cieszy mnie, że chcesz mnie ucałować.
Nie tak się wyrażałaś, kiedy ostatnio byłyśmy w kontakcie.
Nie tak się czułam, kiedy do ciebie pisałam.
Mogę jakoś pomóc?
Dzięki. Reszta poszła przodem, więc nie wiem, czy to właściwa droga.
Proszę za mną.
Jaką gra pani rolę w tym cyrku?
Jestem pokojówką lady Bagshaw.
To te drzwi.
Proszę spytać o panią Hughes.
Pomoże pani.
Dziękuję.
Próbowaliście tej wody? Jest tylko do ciała. Nigdy do picia.
Właśnie przyszła do lady Edith.
Teraz to lady Hexham, panie Bates. Ale dziękuję, Albert. Co za ulga.
Chcę mleko teraz! Żółtka teraz!
- Oliwę teraz! I wanilię teraz! - Chce teraz dostać w ucho.
Ostrożnie, pani Patmore.
Kto to zaniesie? Pan Molesley?
Nie musi się pani wtrącać. Zajmiemy się tym.
Wtrącać? Nie sądzę, żebym wtrącała się we własnym domu.
- Andrew. Weź to. - Ale to nie jest pani dom, prawda?
- Może pani odpocznie? - Chwileczkę.
Zostaw je. Odłóż.
- Na miłość boską, za nimi! - Muszę zaprotestować. Moi ludzie...
Mają stąd nie wychodzić. To samo dotyczy pana.
Proszę zejść nam z drogi.
Widzieliście Ich Królewskie Mości. To wystarczy.
- Przepraszam. - Moment.
Co to ma być? Chwila.
Wydaje się, że na północy ludzie są w lepszych nastrojach.
Po strajku?
Jeśli lepszy nastrój oznacza rezygnację.
Nie wiem, co będzie w przyszłości.
A pani, lady Grantham? Dotknął panią strajk generalny?
Moja pokojówka była trochę nieprzyjemna, kiedy trwał.
Ale w głębi serca jest komunistką.
Więc można było się tego spodziewać.
Czy księżniczka nie miała do nas dołączyć?
Dzwonili. Coś zatrzymało lorda Lascellesa.
Ale planują przyjechać na paradę.
Czy sypialnie służących są tu wygodne?
Czemu pani pyta? Przejmuje się pani swoją pokojówką?
Jest pan bystry.
Lucy jest bardziej moją towarzyszką.
Nie chciałabym, żeby przebywała w kiepskich warunkach.
Muszę już iść.
Nie skompromitujesz mamy.
Przykro mi, ale musisz poczekać, aż wstaniemy od stołu.
Lordzie Hexham, co słychać w Northumberland?
Jest piękne, jak zawsze.
Czy obejdzie się bez pana?
To było upokarzające.
Możemy pójść na spacer.
Nie możemy sprzeciwiać się przebiegowi królewskiej wizyty.
- Chyba się nie zgadzam. - Może spotkamy się tutaj po paradzie?
Anno, panie Bates, nie możemy dopuścić do problemów, ani żadnych intryg.
Jasne?
Spotkamy się w piwnicy z winem. Powiedzcie reszcie.
Teraz idę do pana Bakewella, jeśli ktoś ma coś do załatwienia.
- To chodźmy. - Oczywiście.
Zaczyna się.
Co powiedział wcześniej król? Nie usłyszałam.
Planuje objazd dla księcia Walii w marcu.
Obejmie większość kolonii w Afryce i zakończy się w Kapsztadzie.
I chce, żebyś pojechał?
Uważa, że wywarłbym pozytywny wpływ na księcia.
- Ile czasu byłbyś w podróży? - Około trzech miesięcy.
Nie wierzę, jakie mam szczęście. A ty?
Tom!
- Co tu robisz, do licha? - Mogłabym zadać to samo pytanie.
- Wracaj, zrujnujesz wszystko. - To nie twój plan?
- Sam nie wiem, jaki mam plan. - Kto to?
- Moja bratowa. Lady Mary Talbot. - Miał pan przyjść sam.
Zostaw to mnie.
- Tom! - Łap broń!
Jest.
Nie ruszaj się!
Trzymasz go?
Uspokój się! To koniec.
- Nie ruszaj się. To zdrada stanu. - W porządku? Pani?
Co tu w ogóle robicie? Sam dopiero wczoraj zacząłem go podejrzewać.
- Nie wierzysz już w wolną Irlandię? - A nie jest wolna?
Nie z tą przeklętą koroną, która ją uciska!
Do środka.
- Zabrać go. - Dobrze.
Nie jestem zachwycony, że wzięliście mnie za królobójcę.
Nie ja. Raczej inni.
Zapraszam na posterunek.
Czemu nam nie powiedziałeś?
Myślałem, że mnie sprawdza i nie chciałem was w to wciągać.
Że odczepi się, jeśli odpowiem na pytania i napiję się z nim.
Ale wczoraj w pubie
zdałem sobie sprawę, że chce poprzez mnie zbliżyć się do króla.
Królewski salut!
Prezentuj... broń!
Przepraszam.
- Myśleliśmy, że to przegapisz. - Jestem dokładnie na czas.
- Nie wiem, po co przyszłam. - Cicho.
Wasza Wysokość,
Huzarzy z Yorkshire są w szyku, gotowi i czekają na inspekcję.
Gdzie on jest?
Nie czuje się dobrze.
Czy wczoraj nie był na polowaniu?
- Co mam ci powiedzieć? - Nic.
- Musisz pozwolić mi odejść od niego. - Nie będziemy teraz o tym dyskutować.
To pani pokojówka?
Zgadza się. Lucy.
Nie mówisz do niej po nazwisku?
Jest u mnie od tak dawna.
KOMISARIAT POLICJI
- To dziwne. Wydawał się tak angielski. - I był.
Filar społeczeństwa,
zanim idea irlandzkiej niepodległości nie przeciągnęła go na drugą stronę.
Dlatego wybrał mnie.
Słyszał, że sympatyzuję z Irlandią i wartościami republikańskimi.
A tak nie jest?
Nie za wszelką cenę.
Teraz jestem wzorowym obywatelem. Zmieniliście mnie.
Czy to trafi na czołówki gazet?
Biedny tata.
Nie. Nie będzie nawet wzmianki.
Władza to wyciszy.
Nie wierzę w teorie spiskowe.
- Pisze pani? - Usiłuję.
- Panno Smith. Czy pani Hughes pomogła? - Tak.
I podobała się pani parada?
- Pracuje pan w Downton? - Nie do końca.
Sprzedaję samochody i pomagam zarządzać posiadłością.
Lord Grantham jest moim teściem.
- Proszę mi wybaczyć. - Nie, wytłumaczę.
Zaczynałem tu jako szofer.
- Musi pan być mężem lady Sybil. - Zgadza się.
Lady Bagshaw i ja śledziłyśmy tę historię. Byłyśmy zrozpaczone, gdy umarła.
Kiedy to było?
Prawie siedem lat temu. Mój Boże.
- Przepraszam. To wciąż bolesny temat. - Nie w taki sposób.
Już nie boli, ale wciąż tam tkwi.
- Mogę o coś spytać? - Oczywiście.
Czy to było trudne, taka zmiana pozycji?
Stanie się częścią rodziny.
Bardzo trudne.
Będąc między starym, a nowym światem, czasem nie wiedziałem, kim jestem.
A teraz?
Teraz chyba wiem.
Pogodziłem się z tym.
- Czemu pani pyta? - Jestem ciekawa.
Chodźmy. Szybko, panie Barrow.
Ktoś może mi powiedzieć, co tu się dzieje?
- Co my tu robimy? - Do środka. Tu nas nie słyszą.
- To nad wyraz nieodpowiednie. - Czemu nas tu ściągnęłaś?
Powiem wam. Pan Bates i ja
chcemy bronić honoru Downton.
W jaki sposób?
Chcecie, żeby znów potraktowano was tak, jak przy lunchu?
- Nie, do diabła. - Andrew, są tu panie.
- Powinniśmy podjąć walkę. - Nie podoba mi się to, co słyszę.
Anna, powiedz im.
Usuniemy przeszkody,
żebyście mogli gotować i podawać posiłki królowi w Downton Abbey.
- Jak powinno być. - Mój Boże! Czy to rewolucja?
- Mam iść po widły? - Nie, mówimy poważnie, panie Molesley.
A wiecie, co pan Courbet przywiózł na dziś wieczór?
- Nieważne. Mamy własne zapasy. - A pana Courbeta zostawcie mnie.
Co mamy zrobić?
Problemem nie są lokaje i pokojówki, ich zostawcie w spokoju.
Ale musimy się pozbyć królewskiego kamerdynera.
Pazia Zaplecza, panie Bates.
A lokaje muszą opuścić posterunki od 19:00 aż do końca posiłku.
To zdrada!
- Co z nimi zrobić? - Możemy zamknąć ich na strychu.
Takie gadanie skończy się zesłaniem do Australii.
A podobało ci się, kiedy tobą pomiatano i pan Wilson kazał ci zostać na dole?
Nie wezmę w tym czynnego udziału.
A jeśli Jego Wysokość zobaczy, co się dzieje i będzie niezadowolony?
Czemu? Uważa pan, że nie umiem ugotować przyzwoitego obiadu?
- Nie, oczywiście, że nie. Ale ja... - Zajmę się lokajami.
Co zrobisz?
Zobaczysz.
Czyli wracamy na służbę? Ja i pan Molesley?
Oraz Albert.
Wiecie, gdzie są królewskie uniformy.
Będę nalewać wino dla słodkich ust królowej?
Jeszcze chwila i zamkniemy ciebie na strychu.
Nie wiem, po co z tym walczycie.
A ta pani Webb, która powtarza, że to ona jest ochmistrzynią?
Nie martw się panią Webb. Poradzę sobie z nią.
Wciąż nie rozumiem, jak poradzisz sobie z panem Courbetem.
- Cóż, jest... - Idę na górę położyć się.
Może pani przygotować wszystko do mojego powrotu?
A kiedy to nastąpi, Wielki Panie?
Obudź mnie za pół godziny, jeśli nie będę jeszcze w kuchni.
Zaufajcie nam.
Opowiedz nam o swojej pokojówce.
Lucy jest córką służącego Davida z wojska, Jacka Smitha.
I, jak mój mąż, zginął w wojnach burskich.
Zaopiekowała się pani jego dzieckiem?
Lucy nie miała matki. Więc zapewniłam jej dom.
Co za szczodrość.
Ta szczodrość została mi całkowicie odpłacona, zapewniam.
Cieszy mnie to.
Twój ton świadczy o czymś innym.
Nianiu, widziałaś? Zrobiłam 38!
Ojej.
Myślałam, że wszyscy są w salonie.
Trzymam się z daleka.
Pewnie powinienem wrócić.
- Mam kogoś zawołać? - Nie. Dziękuję.
Jesteś wdowcem po najmłodszej córce, prawda?
- Słyszałam o panu, panie... - Branson. Tom Branson.
A pani kim jest?
Powinienem wiedzieć, ale nie mam głowy do takich spraw.
Chyba nie można oczekiwać, że będzie pan znał wszystkich.
Podobała się panu parada?
Obawiam się, że ją przegapiłem. Coś odwróciło moją uwagę.
Co za szkoda.
Prawdę mówiąc, nie jestem zapalonym rojalistą.
Chociaż pewnie nie powinienem głośno tego mówić.
Na pewno nie nieznajomej osobie.
To dziwne, bo Crawleyowie oddaliby życie za monarchię.
Można kochać tych, z którymi się nie zgadzamy.
I kocha ich pan?
W głębi duszy są porządnymi ludźmi.
Można być porządnym w głębi, ale wciąż trudnym w pożyciu.
To prawda.
Czasem zachowują się niedorzecznie i snobistycznie.
I nie zgadzam się z ich poglądami politycznymi.
Ale nauczyłem się być z tego wszystkiego zadowolony.
A poza tym są rodziną mojej córki.
I ona tu mieszka?
Kiedyś prawie ją zabrałem.
Ale teraz należy tu.
Tyle czasu nigdzie nie należałem.
To dla mnie ważne.
Myślę, że ostatecznie chodzi o to, żeby zdecydować, co jest ważne?
Dał mi pan do myślenia, panie Branson.
Mam nadzieję, że o przyjemnych sprawach.
Być może, ale teraz musimy wracać.
Musimy się przebrać. A rano wyjeżdżasz.
Może porozmawiałybyśmy później. Znajdziemy zaciszne miejsce.
- A Robert dołączyłby do nas. - Nie będę przesłuchiwana, Violet.
Proszę, nie odrzucaj szansy, żeby naprawić wasze stosunki.
Dobrze.
Ale teraz muszę iść.
- To było pomocne, dziękuję. - Mówiłam, że chcę pomóc.
Dzięki tobie dopadłyśmy ją.
Panie Wilson, telefon do pana.
Do mnie?
Ale sir Harry, nie dotarliby do Londynu przed 9:00.
To nie ma znaczenia.
Bal w Clarence House nie zacznie się przed 10:00.
Jaki bal w Clarence House?
Księcia Connaught.
- O co ci chodzi, Wilson? - Nie przeciwstawiam się.
Nie, jeśli to życzenia księcia Connaught. Ale jak mam tu sobie poradzić?
Nie mają lokajów w Downton?
Tak, są tu lokaje. Ale czy Jego Królewska Mość...
Jego Wysokość gwiżdże na to. Rób, jak ci mówię!
Oczywiście, już się robi, sir Harry.
Wszystko w porządku, panie Wilson?
Muszę zobaczyć się z moimi lokajami, domowymi oraz pokojowym.
Kiedy odjeżdża następny pociąg do Londynu?
Mam nadzieję, że nic się nie stało.
Nic złego,
ale coś niecodziennego.
Bardzo niecodziennego.
Wyrzucą mnie z oddziału, jeśli się dowiedzą.
Według mnie brzmiałeś przekonująco.
Jestem niezły w udawaniu sir Harry'ego Barnstone'a.
A jeśli pan Wilson oddzwoni?
Nikt nie kwestionuje rozkazów sir Harry'ego.
- A gdyby tak się stało? - Odkryliby podstęp.
Ale nie powiązaliby tego ze mną.
To jedziemy do Yorku?
Trochę mi szkoda, że to przegapię.
Gdzie mam na ciebie czekać, kiedy będziesz z rodzicami?
Znajdziemy pub.
- Udało ci się z kimś porozmawiać? - Z asystentką madame Seymour.
Przysłali nie tę suknię.
Jest w podobnym stylu, ale w innym rozmiarze.
- To gdzie jest moja suknia? - W drodze do Nowego Jorku.
Czyli to koniec.
Cudownie.
- Wszystko idzie dziś nie tak. - Pani?
Nieważne.
Co słychać na dole? Lepiej?
Trochę tak.
- Właściwie to powinnam wracać. - Jasne.
Mam jedno pytanie. Ręcznie malowane szkło, które leżało przy moim łóżku,
stłukło się podczas mojej nieobecności?
Zajmę się tym oraz suknią.
Możemy zaplanować przymiarkę na dziś wieczór?
- Nie rozumiem. Kto ją zrobi? - Mam pewien pomysł.
Nie wydaje mi się. Nie jeśli wie, jakie będą konsekwencje.
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Jesteś sprytna, że mnie znalazłaś. - Niespecjalnie. Mieszkałam tu 40 lat.
- Zakładam, że to twoja pokojówka. - Tak. To jest Lucy Smith.
Dobry wieczór, Smith.
Dobry wieczór, pani.
- Mam wyjść? - Nie, nie z mojego powodu.
Miło cię poznać. Tyle o tobie słyszałam.
Życzysz sobie czegoś?
Tylko sprawdzić, czy masz wszystko, czego ci trzeba
i potwierdzić, że potem porozmawiamy.
Teraz żyję własnym życiem. Jestem inną osobą.
Mój ojciec odszedł, mąż też.
Nie widzę powodu, żeby nie robić tego, na co mam ochotę.
To nie oznacza, że go nie ma.
Tylko, że go nie widzisz.
Myślę, że lady Merton ma rację.
Wyjaśnimy to raz na zawsze.
Ale teraz muszę iść do Jej Królewskiej Mości.
Nie odzywajcie się. Nie zastanawiajcie. Róbcie to, co ja.
Ich Królewskie Mości nie mogą poznać, że służy im ktoś inny. Rozumiecie?
- Mają nie zauważyć. - Zrobimy co w naszej mocy, panie Wilson.
Nie, co w waszej mocy. Ma być znacznie lepiej.
Panuje pan nad wszystkim, panie Wilson?
Zakładam, że inni odjechali.
I oto z czym zostaliśmy.
Nie przynieś hańby królewskiemu uniformowi, Albercie.
Oczywiście, panie Carson.
Gdzie jest monsieur Courbet? Chcę się z nim zobaczyć.
Wyszedł.
Więc pomyślałam, że lepiej wezmę się za obiad. Dobrze zrobiłam?
Nie. Źle pani zrobiła.
Przepraszam.
Nie wiem, jak to się stało.
Muszę pójść się przebrać.
Zajmiemy się tym, kiedy wrócę.
Andy.
- Jeśli nie chcesz, nie pojadę. - Ale już się zgodziłeś.
Bo to wspaniała okazja.
- Nie sądziłem, że będziesz przeciwna. - Nie o to chodzi.
To o co?
Nie chciałam ci mówić. Nie chciałam nikomu mówić.
Ale możliwe, że jestem w ciąży.
Kochanie.
To cudowne.
Fantastyczne.
Pękam ze szczęścia.
Ale właśnie tego chciałam uniknąć. A jeśli coś pójdzie nie tak?
A jeśli nie...
Wtedy urodzę w momencie, w którym wyjedziesz na trzy miesiące.
Czemu od razu nie mówiłaś, kiedy o tym wspomniałem?
- Zgodziłeś się, zanim miałam okazję. - Tajemnice zawsze komplikują sprawy.
O, tak. Teraz to moja wina.
- Powiem królowi, że nie mogę jechać. - I zgodzi się, prawda?
Dobry wieczór.
Panna Smith, prawda?
Rozmawiałyśmy o tobie wcześniej, prawda?
Tom. Dobrze się składa!
Znasz pannę Smith, prawda?
Chodź, Mary.
Wszystko w porządku? Coś się stało?
Przyszła starsza lady Grantham, kiedy się przebierałyśmy.
Na później szykuje się walka w mojej sprawie.
Uważa, że lady Bagshaw chce zapisać mi majątek i nie popiera tego.
A co ona ma do powiedzenia?
Lady Bagshaw musi mieć swoje powody. Mnie to wystarczy.
Idziesz na dół, Tom?
Dobranoc.
Tu pani jest, panno Lawton.
Mam nadzieję, że wykorzystuje pani swój zasłużony odpoczynek.
Zawsze mam mniej pracy, kiedy przyjeżdża panna Aplin.
Ale musimy się przygotować na jutrzejszy bal.
O tym chciałabym porozmawiać.
Później, kiedy pójdę do lady Hexham, chcę, żeby pani poszła ze mną,
zrobiła przymiarkę sukni balowej i dopasowała ją w nocy,
by była gotowa zanim wyjedzie pani rano.
Czemu miałabym to zrobić?
Pudełko i kupidynek z salonu,
nóż do papieru z biblioteki,
malowane szkło lady Hexham?
Szkła nie brałam.
W takim razie musiało się stłuc, jak mówiła.
Ale wzięła pani coś z tamtego pokoju. Co?
- Pudełko z toaletki. - Proszę wszystko oddać.
Nie poprawię sukni w jedną noc. A kiedy będę spać?
Kiedy dotrze pani jutro do Harewood. I proszę nie myśleć, że nie powiem.
„Pokojówka królowej - złodziejka”.
Będą o tym pisać na pierwszych stronach stąd do Peru.
Markiz i markiza Granby.
Sir William i lady Ingleby.
- Gdzie są królewscy lokaje? - Musieli wrócić do Londynu.
Wszyscy? Czy to nie pech?
Dla niektórych tak.
Hrabia i hrabina Scarborough.
Na miłość boską!
Pomocy!
Czy ktoś mi pomoże?
Zaraz idę do Turton's.
Znasz to miejsce?
Chris Webster.
Czekam na kogoś.
Od dłuższego czasu.
Może ma coś lepszego do roboty.
I?
I może poszedłbyś ze mną.
Wiesz, że chcesz to zrobić.
Przepraszam.
Nazywam się Barrow. Gdyby ktoś mnie szukał, powiesz, że wyszedłem?
- Mam powiedzieć, dokąd? - Do Turton's.
Nie rozumiem, gdzie podział się pan Wilson.
Co za różnica. A co ty zrobisz?
Chyba nie pozwolisz, żeby Jego Królewska Mość został bez pomocy.
- Ale czy ja powinienem mu służyć? - Przecież masz na sobie uniform.
- Tak, ale... - Panie Carson, to przeznaczenie...
Wiesz to, ja również. Zaakceptuj to z dumą.
I wejdź do tego pokoju z podniesioną głową.
Jest pan gotowy, panie Carson.
Proszę powiedzieć, co tu się dzieje!
Pan Courbet zaginął, nie ma pana Wilsona,
- a wasi lokaje są w drodze do Londynu. - Ale ja wciąż tu dowodzę.
Nie, pani Webb. To są moi ludzie.
Więc proszę wrócić do naszego pokoju i usiąść.
Czy woli pani zepsuć wieczór?
Dobrze jej pani powiedziała.
- Pani Patmore zapomniała o sosie. - A ja mam siekane jajka.
To uprzejme, zwłaszcza, że to nie wasza praca.
Bzdury. Wszyscy musimy dziś pracować na chwałę Downton.
Jesteście gotowi, chłopcy?
- Bardziej nie można. - Poradzimy sobie, pani Hughes.
A pan, panie Molesley?
- Zapomnę, co mam powiedzieć. - Nie ma pan nic mówić!
- Zaczynacie. - Dobrze.
Panie Molesley?
Proszę oddychać.
Oddech. Dobrze.
Panowie.
Cieszę się, że jest pan z nami, panie Carson.
Muszę być tam, gdzie król mnie potrzebuje.
J and J TURTON MAGAZYNY I BIURA
- Dobry wieczór. - Proszę.
Witam.
Wygląda na to, że mamy dziś świeżą krew.
Uroczy młody człowiek z ciebie.
Nie wierzę własnym oczom.
Czegoś takiego jeszcze nie widziałem.
- Zawsze jest ten pierwszy raz. - Wiem, ale...
Chodź. Zatańczysz ze mną.
Chciałabym móc im przekazać, ile ci zawdzięczają.
Byłaś tak samo odważna, jak ja.
Mary, mówisz nie w tym kierunku, co należy.
Nie przejmuj się babcią. Szykuje się na rozprawę z kuzynką Maud.
Podejrzewam, że przede wszystkim na temat jej pokojówki.
Lady Bagshaw uważa ją za kogoś więcej niż pokojówkę.
Z pewnością.
I tego obawia się babcia.
Muszę przyznać, że... lubię ją.
Dobrze. Nie daj się zniechęcić.
Wyglądasz na zadowolonego z siebie.
Właśnie chwalił pokojówkę lady Bagshaw.
Jak udało się jej zawrzeć z tobą znajomość?
Nic się jej nie udało. Spotkaliśmy się przypadkiem.
Mężczyźni są naiwni.
Pyszne.
A myślałem, że zaplanowano coś innego. Ale to jest doskonałe.
Brawa dla starego Courbeta.
Tego nie ugotował monsieur Courbet, Wasza Wysokość. Tylko pani Patmore.
W zasadzie, tego wieczoru obsługuje pana załoga Downton Abbey.
Proszę wybaczyć, Wasza Wysokość.
Wystarczy, Molesley.
Proszę pogratulować pani Patmore
oraz pozostałym.
Molesley.
Jej Wysokość mówi do ciebie.
Z przyjemnością, Wasza Wysokość.
To bardzo uprzejme, Wasza Wysokość.
Pewnie jest podekscytowany, że przejęli obowiązki naszych ludzi.
Ciekawe, co się stało.
Cokolwiek to było, nie usprawiedliwia takiego zachowania.
Lady Grantham, zapewniam,
że jesteśmy przyzwyczajeni do dziwnego zachowania w naszej obecności.
Gliny! Policja!
Zablokujcie wszystkie wyjścia.
- Co się dzieje? - Panowie, wasz wieczór dobiegł końca.
Przestańcie grać! Cisza!
Idziemy na komendę.
To tylko niewinna zabawa. Nikt tu nie rozrabia.
- O tym zadecyduje sędzia. - Sędzia?
A co myślałeś? Że dostaniesz po łapkach i puścimy cię do domu?
- Jestem tu pierwszy raz. - Ale jesteś teraz.
Bierzcie swoje rzeczy i ruszamy, obrzydliwi zboczeńcy.
Wychodzić.
- Szybciej! - Idziemy, plugawcy.
Do środka.
Spokój!
- Proszę, kochanie. - Dziękuję.
Dziękuję.
Może będzie okazja.
Poznałam tę pokojówkę.
Okręciła sobie Maud wokół palca.
W takim razie musimy się dowiedzieć dlaczego.
Nie mogę się doczekać, panowie.
- Dziękuję, Wasza Wysokość. - Panie.
O co chodzi, Hexham?
Wasza Wysokość. Właśnie dowiedziałem się,
że lady Hexham spodziewa się naszego pierwszego dziecka.
To wspaniałe wieści.
Na razie o tym nie mówimy, ale Waszą Wysokość to może interesować.
Jak najbardziej. Gratulacje.
Chodzi o to, że dziecko powinno się urodzić
w tym czasie, kiedy ja i książę będziemy wyjeżdżać w trasę.
Doskonale.
Spraw, proszę, żeby to odnotował.
Niech książę zrozumie, co oznacza prawdziwe życie rodzinne.
Możesz stanowić dla niego wspaniały przykład.
Przejdźmy do sedna.
Robert jest moim najbliższym krewnym od strony ojca.
Zgadza się.
Ale nie będzie moim spadkobiercą.
I mamy decyzję.
A kto będzie dziedziczyć? Możesz nam powiedzieć?
Lucy Smith, moja pokojówka.
Co? Zwariowałaś?
Nie. Wiem, co robię.
Wręcz przeciwnie, straciłaś rozum. Powinnaś być w zakładzie dla obłąkanych.
Cała ty. Słowo sprzeciwu i przystępujesz do ataku z szablą.
Panna Smith ma szczęście, że nie posiadam szabli.
I to naprawdę jest twój wybór?
Lucy opiekuje się mną od wielu lat. Chcę okazać jej wdzięczność.
Oddając rodzinną siedzibę? Rodzinny majątek?
Potrzebujesz kaftana bezpieczeństwa. Traktować pokojówkę jak własną krewną
to zaprzeczyć istocie angielskiego sposobu życia.
Co za bzdury.
Nie ma sensu się kłócić.
Nigdy się nie kłócę. Ja wyjaśniam.
Pogódź się z tym. I tak cię przeżyję, więc nie zajmuj się tym.
A teraz muszę iść do Jej Wysokości.
Szach i mat dla lady Bagshaw.
Nie ze mną jako sędzią.
Wypiliśmy kilka drinków
i pan Barrow pomyślał, że zażartujemy z pedałów, to wszystko.
- Spędził tam tyko 5 minut. - Tańczył z mężczyzną.
To był kawał.
Ale robi się niedobrze.
Dobrze, że to słyszę.
Wolałbym umrzeć, niż być jednym z nich.
Ale co mam powiedzieć hrabiemu?
Jakiemu hrabiemu?
Hrabiemu Grantham.
Pan Barrow jest jego kamerdynerem.
Pewnie będzie pan potrzebował mojego dowodu tożsamości.
- To dzięki panu mnie wypuścili? - Nie, dobrej wróżce z nieba.
- Skąd wiedział pan, dokąd poszedłem? - Właściciel mi powiedział.
Poczekałem na zewnątrz, przyszedłem tu za panem.
Później pokazałem sierżantowi wizytówkę i to zakończyło sprawę.
„Królewska rezydencja”.
Musiał być zachwycony.
Głupio się zachowałem.
Musi pan być bardziej ostrożny w przyszłości, panie Barrow.
Proszę ją zdjąć, ale nie ruszać szpilek.
Naprawdę zdążysz do rana?
To niemożliwe.
- Będzie gotowe. Prawda? - Zrobię, co w mojej mocy.
Na pewno się uda.
A przy okazji,
wiem, gdzie się podział kupidyn z salonu.
Naprawdę? Zginął?
Pani suknia będzie gotowa rano.
Dziękuję.
- Nie wiem, jak ją przekonałaś. - Jest miła, naprawdę.
Kiedy się ją pozna.
- Czy życzy pani sobie czegoś jeszcze? - Tylko powiedzieć, że jesteś geniuszem.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Niestety nie udało się.
Trudno.
To dlatego, że król nie rozumie,
- roli mężczyzny przy narodzinach. - To prawda.
Ale powinien wiedzieć, że mężczyzna chce przy tym być.
Nie możesz mu odmówić?
Kochanie, jestem jednym z najważniejszych parów.
Jak sądzisz, co to oznacza? Co przysięgałem?
Możemy porozmawiać, zanim wezwie pani pokojówkę?
Lucy wie, że jest pani jej matką?
Tak.
Całe lata twierdziłam, że jestem jej matką chrzestną,
ale wyznałam prawdę w jej 18-ste urodziny.
Ile miała lat kiedy Jack umarł?
Sześć.
Do tego czasu mieszkała z nim i jego matką.
Ale wzięłam ją do siebie i poszła do szkoły w wiosce,
aż, w końcu, została moją pokojówką.
Gdyby była pani podopieczną, inni pewnie zorientowaliby się.
Dokładnie.
Kto zwraca uwagę na służącą? Ukryłam ją na oczach wszystkich.
Kochała pani Jacka Smitha?
Każdy powinien choć raz przeżyć prawdziwą miłość.
Jack był moją.
Mój mąż był bardzo nudny.
Nie był złym człowiekiem, ale nie miał charakteru.
Później zmarł, Jack przyjechał mnie odwiedzić i tak się zaczęło.
To spore ryzyko.
Wydaje się zuchwałe, ale miałam 39 lat, kiedy zaszłam w ciążę.
Myślałam, że jestem bezpłodna.
Oczywiście wiedziałam, że nie mogę powiedzieć ojcu,
więc wyjechałam do Ameryki.
To musiało zostać odebrane jako szaleństwo.
Nawet nie wiedzieli, jak wielkie.
- Ale była pani szczęśliwa z Jackiem? - Bardzo.
Spędziliśmy razem 10 lat, zanim umarł.
Wyszłabym za niego, gdybym miała odwagę.
Byłam słaba.
Ale nie znała pani mojego ojca.
Pewnie pozycja damy dworu zmusiła panią do milczenia.
Tak. W pewnym sensie.
Ale naprawdę to było tchórzostwo.
Czyniąc Lucy spadkobierczynią, robię pierwszy krok.
Musi pani powiedzieć Violet.
- Nie mogłabym. - Myli się pani.
Jak tylko pozna prawdę, zrozumie pani zamiary i zaprzestanie walczyć.
Służący zdają się dobrze bawić dziś wieczór, zwłaszcza Molesley.
- Co się stało z królewską służbą? - To długa historia.
Ale ma pani rację. Dobrze się bawiliśmy.
Cieszy mnie, że wszystkim dobrze poszło.
Chyba nie chciałabym przeżywać tego drugi raz.
To jeszcze nie koniec. Wciąż pozostaje bal w Harewood.
Tak, ale jeśli coś pójdzie nie tak, to nie będzie nasza wina.
To mało optymistyczne.
Kilka ostatnich dni skłoniło mnie do refleksji.
Czy nie powinniśmy skończyć z tym?
I tak prowadzimy dom ze zbyt małą liczbą ludzi.
A połowa z nich niedługo odejdzie.
Co ma pani na myśli?
Czy nie czas się poddać?
Wielu już to zrobiło.
Ma pani na myśli porzucić Downton?
Moglibyśmy je sprzedać na szkołę albo dom dla starszych ludzi.
Kupić dwór ze skromnym majątkiem ziemskim i prowadzić normalne życie.
Tego pani chce?
Chciałabym, żebyśmy przestali tak się szamotać.
Czy służba zostanie? Czy gospodarstwa przyniosą dochód?
Jak naprawimy dach?
Kiedy stawiałam krzesła w deszczu, myślałam sobie:
„Co ja robię?”.
Powiem pani co.
Tworzy pani miejsce dla tych, którzy tu pracują,
dla wioski, dla hrabstwa.
Downton Abbey jest sercem tej społeczności.
A pani sprawia, że bije.
Więc myślisz, że ta walka powinna trwać?
Dopóki w pani żyłach płynie krew.
Panna Smith. Poszła spać?
Raczej poszła się martwić.
I miałam rację. Kłótnia dotyczyła mnie.
Lord Grantham mówił, że chce zmienić twoje życie na lepsze.
- Starsza lady Grantham była oburzona. - Wyobrażam sobie.
Ma pani prawo do tego szczęścia?
Wie pani, czemu to robi?
Tak.
I uważam, że to sprawiedliwe.
Proszę trwać w zdrowiu i dobrze wykorzystać to szczęście.
Czuję, że rozumie pan lepiej, co dzieje się w mojej głowie,
niż mógłby to zrobić ktokolwiek inny.
Będę tęsknić za naszymi rozmowami.
Chciałaby pani pisać do mnie? Służyłbym wsparciem.
Mogłabym?
Naprawdę?
Sprawi mi pani przyjemność i pochlebi mi, pisząc do mnie.
A teraz czas powiedzieć: dobranoc.
Dobranoc, panno Smith.
Za zwycięstwo Downton i moją piękną żonę.
Za wszystkich, którzy pomogli.
Za pana Carsona, który pożegnał swoje zasady.
Nie zmrużę w nocy oka.
I za Jej Królewską Mość, która zlitowała się nad panem Molesleyem.
Przez chwilę myślałem, że trafię do Tower.
Chyba się do nich nie przekonujesz?
To było w porządku z jej strony, a mogła wszystko zepsuć.
Nie każdy jest Robespierrem!
Wiwat król i królowa.
Król i królowa!
Muszę ci coś powiedzieć, Daisy.
To ja zepsułem pompę.
Nie wiem, dlaczego. Byłem wściekły z zazdrości.
- Dlaczego? - Flirtowałaś z hydraulikiem.
Nie mogłem się powstrzymać.
A kiedy przyjechał po raz drugi przeze mnie, prawie oszalałem.
Nie flirtowałam z nim.
Lubię go, ale to wszystko.
Teraz czuję się jak głupiec.
Próbowałeś zrujnować wizytę króla Anglii.
Ryzykowałeś, że cię zwolnią, że będziesz skończony,
- z miłości do mnie? - Zapanowały nade mną emocje.
Nie mam lepszego wytłumaczenia. Wybaczysz mi?
Wybaczyć ci?
Andy, sama bym to zrobiła, gdybym miała odwagę.
Nie pojmujesz, co to znaczy?
Jesteśmy podobni, pełni namiętności dla istotnych spraw.
Myślałam, że łatwo cię zadowolić, ale teraz widzę, że nie.
Więc możemy wspólnie walczyć o lepszy świat.
Nie wiem, czy okazałem wdzięczność, za to, co zrobiłeś.
Musimy trzymać się razem, mężczyźni jak my.
W tym rzecz, nie znam takich jak ja.
Nigdy nie rozmawiałem z kimś takim jak ja.
- Teraz rozmawiamy. - I to wspaniałe uczucie.
Dwóch mężczyzn, po prostu gadających, nie starających się dopasować.
Wszyscy musimy robić to, co trzeba, żeby przetrwać.
Ale zgadza się. Dobrze jest być po prostu mężczyzną.
- Czy kiedyś spojrzą na to tak, jak my? - Nie wiem.
50 lat temu, kto by pomyślał, że człowiek może latać?
Pani Bates?
Suknia.
Niech ją przymierzy, zanim pani wyjedzie.
Nie ma potrzeby. Będzie pasować.
Rzeczy, które pani chciała.
Czemu pani to robi?
Nie martwi pani, że na każdym stole w tym domu
jest coś, czego nie kupiłaby pani za roczną pensję?
I to jest pani odpowiedź?
Wszyscy nie mogą ich mieć, więc nikt nie powinien ich posiadać?
Nie. Moja odpowiedź brzmi: czemu ja nie mogę ich mieć?
Albo chociaż części z nich?
Proszę się nie martwić. Nawet nie odczują straty.
Wątpię, żeby jedna osoba na sto zauważyła, że zniknęły.
Ale nie należą do pani. I nigdy nie będą należeć.
Skończyłabym z tym na pani miejscu.
A jeśli ludzie pomyślą, że kradnie Jej Wysokość,
bo giną rzeczy w każdym domu, w którym się zatrzymuje?
Proszę zachować swoje rady dla kogoś, kto jest nimi zainteresowany.
Te drzwi strasznie dają się we znaki.
Zacinają się bez powodu. Każdemu już się zdarzyło.
Czemu nikt z was mnie nie szukał?
Wydawało mi się, że widziałam jak pan wychodził.
Obawiam się, że to była pomyłka.
Tak, jak pomyłką było nieobudzenie monsieur Courbeta.
Myśleliśmy, że też wyszedł.
Dziękuję, pani Hughes. Jeszcze trochę marmolady, poproszę.
Dziś rano dzwonili lokaje.
Wydaje się, że to jakiś dowcip zawiódł ich do Londynu.
- Ale kto zrobiłby coś takiego? - Właśnie, kto?
Możemy zbadać sprawę, gdy dotrzemy do Harewood.
Zachowałbym ostrożność, chyba, że lubi pan być pośmiewiskiem.
- Słucham? - Podobno obiad był sukcesem.
Przekazali pochwały.
Więc musiał być udany.
W takim razie, po co ściągać na sprawę uwagę?
Czy pokazałby się pan z dobrej strony jako bohater tej historii?
Ale co mamy powiedzieć, jeśli nas zapytają?
W Londynie nastąpiło zamieszanie. Monsieur Courbet zachorował.
Na pana miejscu, nie wspominałbym o tym.
- Chyba, że sami poruszą sprawę. - Właśnie.
Tu jesteś.
Wszędzie cię szukałem.
Co się stało, kochanie?
Mogę ci jakoś pomóc?
Na podstawie wczorajszej nocy, nie.
Chcę sama decydować o swoim życiu.
Chcę mówić to, co myślę i robić to, co chcę.
- A teraz tak nie jest? - Nie.
Spędzam czas zabawiając ludzi, którzy zanudzają mnie na śmierć,
bo mają prawo siedzieć przy naszym stole.
Chodzę na zebrania komitetów, które wybrały mnie na członkinię.
Miałam pracę, którą uwielbiałam, ale z tym koniec.
A mojego męża nie będzie, kiedy urodzę dziecko.
Kobieta w domku dla służby ma do tego prawo, ale ja nie.
Daję znać z wyprzedzeniem. Ich Wysokości szykują się do wyjazdu.
Dziękuję, proszę pana.
Kochanie, co się stało?
- Nic, z czym mogłabyś pomóc. - A nie mogę spróbować?
Musimy iść.
- Ich Wysokości są w drodze. - Dobrze.
Chodźmy.
Do góry.
Wyjeżdżasz do Londynu?
Podrzucą mnie na stację.
Mam nadzieję, że zostaniemy w kontakcie. Czuję, że w końcu znalazłem przyjaciela.
To pan znalazł, panie Barrow?
Przyjaciela?
- Ich Wysokości odjeżdżają. - Dzięki.
Zatrzymaj to.
Niewiele, ale miałem go długie lata. Przypomni ci o mnie.
I o to chodzi, prawda?
Żebyś myślał o mnie, aż znowu się zobaczymy?
Dziękuję.
Panie Ellis, trzeba iść!
Życzę udanego pobytu w Harewood.
Też mam taką nadzieję.
Nie żegnamy się, skoro zobaczymy się dziś wieczorem.
Nie możemy doczekać się balu.
Harewood jest wspaniałe.
Wsiadamy, co?
- Do zobaczenia, Grantham. - Wasza Wysokość.
Dobra robota. Wracamy?
Carson, co się wczoraj stało z królewską służbą?
Ciężko powiedzieć. Jakby przestali działać.
Cóż, świetnie sobie poradziliście.
Chociaż mogłem się obejść bez występu Molesleya.
Ale, proszę, podziękuj załodze za uratowanie sytuacji.
- Pani Bates, mogę o coś spytać? - Przepraszam.
Co pani dała monsieur Courbetowi?
Podwójną dawkę środka nasennego od pana Bakewella
w herbacie.
Obawiam się, że wygłupiłem się wczoraj.
Dla mnie nigdy nie wychodzisz na głupca.
- Naprawdę tak myślisz? - Tak. I wiesz, że mówię poważnie.
Ma pani rację, pani Patmore. Czas, żebym zaczęła planować ślub.
Nie wiem, dlaczego tyle czasu z tym zwlekałaś.
Wcześniej nie byłam pewna. Ale teraz jestem.
Dobrze to słyszeć.
Jestem szczęśliwa, pani Patmore. Rzadko to mówię. Ale tak jest.
- Jesteś zgorszony tym wszystkim? - Powinienem być.
Zaburzanie pracy królewskiej służby w czasie wizyty Ich Wysokości,
a na dodatek, wziąłem w tym udział. Nie wiem, co mnie naszło.
Ale?
Należało im się, Elsie.
Spójrzmy prawdzie w oczy, naprawdę się należało.
A to kto?
Witamy z powrotem, panie Talbot.
Dzień dobry, Carson, pani Hughes. Wiecie, gdzie jest lady Mary?
Po wszystkim, co się wydarzyło, myślę, że poszła się położyć.
- Wszyscy pewnie odpoczywają. - Brzmi niepokojąco.
To miłe, że wrócił na bal.
I Bogu dzięki, że nie musimy go organizować.
Kochanie, nawet nie wiesz, co przeszliśmy.
Przepraszam, że nie mogłem przyjechać tu wcześniej.
Przypłynąłem pierwszym statkiem po ostatnim spotkaniu, obiecuję.
To nie ma znaczenia. Teraz tu jesteś.
I nie muszę iść na bal sama, smutnie podpierać ścianę.
Pójdę, jeśli obiecasz, że będziesz ze mną tańczyć bez przerwy.
Umowa stoi.
Maud pewnie zabrała ze sobą tę podstępną osóbkę.
Jeśli będziesz to powtarzać, to ty wyjdziesz na głupią.
- Co masz na myśli? - Dokładnie to, co powiedziałam.
- Ukrywasz coś przede mną? - Chodź ze mną.
Co?
Czemu nie jesteście zadowoleni? Myślałam, że będziecie szczęśliwi.
Jeśli mówisz poważnie, to jesteśmy.
- Ale jak poradzisz sobie z Henrym? - Zmieniając nasze wzajemne stosunki.
To może nie być proste, ale zdecydowałam, że z nim zostaję.
Nie rozumiem, czemu zmieniłaś zdanie.
Pan Branson powiedział coś o decydowaniu, co jest ważne.
Dla mnie, monarchia jest ważniejsza, niż którekolwiek z nas.
- Naprawię to małżeństwo. - Branson? Ten Irlandczyk-republikanin?
- Jesteś dobrze poinformowany. - Lepiej, niż ci się wydaje.
To on cię do tego namówił?
Rozmawialiśmy po paradzie.
Oto on.
Powiedz coś miłego. Proszę.
Panie Branson.
Żałuję, że nie rozmawialiśmy więcej, kiedy byliśmy w Downton Abbey.
- Naprawdę, Wasza Wysokość? - Oczywiście.
Zdaje się, że mam powody, żeby być panu wdzięcznym.
Kilka powodów.
- O co chodziło? - Powiem ci, kiedy zostaniemy sami.
Ale czemu kilka?
- Kim ona jest? - To księżniczka Mary.
Wczoraj była w Downton na paradzie. Nie widziałeś jej?
Nie podczas parady. Ale później tak, na herbacie.
Więc, jak widzisz, jest częścią rodziny, choć w niecodzienny sposób.
Czemu nie mówiłaś wcześniej?
- Nie chciałam cię gorszyć. - A za kogo mnie uważasz?
Jakąś starą ciotkę, która nigdy nie opuściła wioski?
Wygląda na to, że nie.
Ale niech ci się nie wydaje, że to popieram, bo tak nie jest.
Ale przynajmniej rozumiem.
- Czy panna Smith zna prawdę? - Tak.
Gdy wrócę, zatrudnię inną pokojówkę, a Lucy będzie moją towarzyszką.
To bardziej odpowiednie.
I pewnie to ci się nie spodoba, ale mówi, że ona i Tom Branson
będą ze sobą korespondować.
Nie spodoba? Sama będę lepić znaczki.
Jesteś niesamowita, Violet.
Ale nie wygrałaś.
Nie wierzę w porażki.
Możemy jeszcze o tym pomówić, kiedy tu przyjedziesz z Lucy.
Gdy wypełnisz swoje obowiązki.
Masz na myśli, że jestem z powrotem członkiem tej rodziny?
Ma rację, Brompton przepadło.
I musicie się z tym pogodzić.
Myślę, że możemy je odzyskać.
Przynajmniej dla Toma.
Dlatego musimy tu ściągnąć tę dziewczynę.
Violet.
Po tych wszystkich latach, wciąż mnie zaskakujesz.
Cieszę się, że stanowię zaskoczenie, a nie rozczarowanie.
To bardzo ważne.
- Masz rację. - Tu są. Zapytaj.
Dobrze.
Hexham.
Szkoda, że nie możesz pojechać z księciem. Ale znajdziemy ci jakieś inne zadanie.
- Co takiego? - Wasza Wysokość, ja nie...
Zrozumiałem, czemu nie możesz, jak tylko Jej Wysokość mi wyjaśniła.
Gratulacje.
Wyglądasz dziś na szczęśliwą.
Bo jestem. Przeszkadza ci to?
Nie.
Ale powiedz, co knujesz z Tomem i słynną pokojówką kuzynki Maud?
- Co masz na myśli? - Słyszałam wczoraj przy obiedzie.
- Co chodzi ci po głowie? - Wiesz, że odziedziczy Brompton.
Tak mówiła mama.
Nie chcesz, żeby Tom posiadał własny majątek?
Ty podstępna lisico.
Czy będą szczęśliwi? Jak myślisz?
Muszę zamienić słówko z babcią.
Kiedy zamierzałaś nam powiedzieć,
po co naprawdę pojechałaś w środę do Londynu?
Skoro pytasz, to jeszcze nie zdecydowałam.
Jeśli ci teraz powiem, to obiecujesz nikomu nie mówić?
Obiecuję.
Dobrze.
Kilka tygodni temu przeszłam różne badania
i pojechałam do Londynu po wyniki.
I?
Możliwe, że nie zostało mi dużo czasu.
To nie nastąpi bardzo szybko.
Ale, oczywiście, londyńscy lekarze nigdy nie są precyzyjni.
- Babciu. - Nie, nie.
Skarbie, łzy przeznacz na smutną okazję. Ta nie jest smutna.
Wiodłam uprzywilejowane i ciekawe życie,
a teraz...
nadszedł czas, żeby odejść.
Zostawiam rodzinę i miejsce, które kocham
w zdolnych rękach.
- Wiem, że tata będzie... - Nie, nie. Nie mówiłam o twoim ojcu.
Bardzo go kocham.
Ale mówię o tobie.
Ty stanowisz przyszłość Downton.
Ale mam poważne wątpliwości.
Czy powinniśmy zachować je,
kiedy świat, w którym je zbudowano, przemija z każdym dniem?
Czy George i Caroline będą prowadzić takie życie?
Czy my je prowadzimy?
Nie, nie. Nasi przodkowie wiedli odmienne życie niż my.
I nasi potomkowie również będą żyć w inny sposób.
Ale Downton Abbey będzie częścią ich życia.
- Bez ciebie nie będzie takie samo. - Oczywiście, że będzie.
Przejmiesz po mnie stery.
Staniesz się przerażającą starszą panią trzymającą wszystkich w ryzach.
Dziękuję bardzo.
Tak będzie, kochanie.
I będziesz wspaniała w tej roli.
Jesteś najlepszym, co po mnie zostanie.
Hurra!
Babciu, tak mocno cię kocham.
Ale czy powinnaś tu być?
- Nie będziesz wykończona? - Mary, nie spędzę reszty życia
odpowiadając na: „Jak się czujesz?” i „Czy wszystko w porządku?”. Nie.
Chodzi o to, że będę czuć się dobrze, aż przestanę. To wszystko.
Tu jesteś.
Zaczęły się tańce.
- Nie możesz tego przegapić. - Nie. Dziękuję.
Dziękuję.
Zawsze będziesz z nami, babciu,
patrząc z każdego obrazu, przemawiając z każdej książki,
- jak długo ten dom będzie stał. - Brzmi męcząco.
Chyba wolałabym odpoczywać w spokoju.
Chodź.
Kochanie?
Co chciałaś?
Mamy wspólne zainteresowania. Chłopców, konie, wyścigi.
I na pewno znaleźlibyśmy więcej.
Chcę, żebyśmy zostali przyjaciółmi.
Zobaczymy.
Nie, kochanie.
Musimy się zmienić. Obydwoje.
Jak to się stało?
Czy to byłaś ty, mamo? Jak to zrobiłaś?
To proste.
Bertie poprosił króla.
A ja poprosiłam królową.
Kocham nasze przygody.
Ale czy nie jest przyjemnie, kiedy dobiegają końca?
Co tu pani robi?
Chciałam zobaczyć tańce,
więc udaję, że przyniosłam lady Bagshaw chusteczkę.
Mogę jej przekazać.
Chciałbym zatańczyć z panią.
Mam do ciebie pytanie.
Czy nie chciałbyś opuścić Downton i zamieszkać gdzie indziej?
- Bądź szczery. - Dlaczego pytasz?
- Po prostu powiedz mi. - Opuścić Downton?
Chyba nie możemy tego zrobić?
Zgadza się.
Zdaje się, że nie możemy.
Nie powinniśmy używać tego wejścia.
Nie będą mieć nic przeciwko, nie tym razem.
Nie ma ich, a Downton wciąż stoi.
Elsie, Downton będzie wciąż stało nawet za 100 lat.
A Crawleyowie nadal tu będą.
I obiecuję ci to.
Zobaczymy, Charlie. Zobaczymy.
TEKST POLSKI: Julia Forster